Seweryn Łańcucki

Seweryn Łańcucki urodził się 1 lipca 1890 roku w Sieniawie, w rodzinie Adama i Zofii Malwiny z Senkiewiczów. Był członkiem Polowej Drużyny „Sokoła” w Sieniawie. Podczas I wojny światowej walczył w Legionach Polskich, początkowo jako podoficer 15 kompanii IV batalionu 2 Pułku piechoty Legionów Polskich, a od wiosny 1916 roku jako oficer tego pułku. Awansował na plutonowego 24 września 1914 roku, a na nachorążego 1 kwietnia 1916 roku.

W latach 1918-1922 Łańcucki był wykładowcą i dowódcą w Szkole Podchorążych w Warszawie. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora, a 1 czerwca 1921 roku przydzielony do 2 pułku piechoty Legionów Polskich. Po ukończeniu III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojskowej w 1924 roku, otrzymał przydział do Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.