Adam Antoni Kosiba
Biografia
Adam Antoni Kosiba urodził się 26 października 1893 roku w Sieniawie, w rodzinie Karola i Antoniny Kosibów. Ukończył I Gimnazjum Klasyczne w Jarosławiu, a następnie w 1912 roku rozpoczął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w 2 pułku piechoty podczas kampanii karpackiej. Po okresie leczenia w 1915 roku odbył kurs w Szkole Podoficerów Rachunkowych w Piotrkowie Trybunalskim, po czym został przydzielony do 15 kompanii 6 pułku piechoty. W 1916 roku pełnił funkcję podoficera rachunkowego, a od stycznia 1917 był oficerem kasowym II batalionu 3 pułku piechoty, zostając awansowanym na podporucznika rachunkowego 1 kwietnia 1917 roku. W 1918 roku został aresztowany przez Austriaków podczas próby przekroczenia frontu pod Rarańcząwem.
W okresie II Rzeczypospolitej po przyjęciu do Wojska Polskiego został przydzielony do Sekcji Gospodarczej Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzym awansował do stopnia majora intendentury. Od 1923 do 1926 był oficerem w I Okręgowym Szefostwie Intendentury w Warszawie, a od 1932 roku pełnił funkcję szefa intendentury w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu. W 1936 roku mianowany został na stopień pułkownika intenzantury.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem intendentury Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Po agresji ZSRR na Polskę został internowany na Litwie, a następnie osadzony w obozach jenieckich w Kozielsku i Griazowcu. Po podpisaniu umowy Sikorski-Majski w 1941 roku wyruszył z innymi żołnierzami do ZSRR, gdzie dołączył do Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem generała Władysława Andersa. W ramach tej armii przewiózł tajnie z Kozielska do Griazowca ikonę Matki Bożej Kozielskiej, a od 1943 był szefem służby pieniężnej w Polskich Sił Zbrojnych.
Po wojnie, w 1945 roku, pełnił rolę członka Komisji Kontroli Gospodarki Pieniężnej w Paryżu. Po demobilizacji w 1948 roku pozostał na emigracie w Wielkiej Brytanii, gdzym współorganizował emigracyjną katolicką Fundację Veritas w Londynie, pełniąc funkcję jej prezesa od 1948 do 1966 roku. Zmarł 31 lipca 1966 roku w Londynie w wyniku wypadku, został pochowany na Cmentarzu South Ealing.